ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΟΜΙΛΙΑ : (Από την εκδήλωση στις
11-5-2002 στο Παπαστράτειο Μέγαρο στην εκδήλωση των ΑμΕΑ)
Κυρίες και κύριοι,
δεν προαπαιτείται να είναι κανείς ειδικός για να
μιλήσει για ένα θέμα που οι γνώσεις των
επαϊόντων περνούν σε δεύτερη μοίρα μιας και τον πρωταρχικό ρόλο τον
αναλαμβάνουν άλλες παράμετροι. Το θέμα μας; Η Εξίσωση των Ευκαιριών. Μια από
τις άλλες παραμέτρους; Ο ανθρωπισμός.
Επεστράτεψα
λοιπόν τον εσωτερικό μου κόσμο και έφτιαξα ένα κείμενο, διανθισμένο με
ρητορικές ερωτήσεις για να προσεγγίσουμε μαζί, όσο το δυνατόν πιο κατανοητά,
μία πραγματικότητα, στην οποία δε μπορούμε ούτε επιτρέπεται να κλείνουμε τα μάτια
μας. Μ΄ αυτό το σκεπτικό φαίνεται πως κινήθηκε και ο ΟΗΕ και στην 48η
Συνεδρία της Γενικής Συνέλευσης, στις 20 Δεκέμβρη 1993 ενέκρινε τους Κανόνες
για τη Εξίσωση των Ευκαιριών για τα
ΑμΕΑ.
Τι
σήμαινε όμως αυτή η κίνηση; Ήταν η συνειδητοποίηση μιας απούσας πραγματικότητας;
ή το οραματικό σχέδιο για μια επικείμενη άρση, στο μέλλον και επ΄αόριστον χρόνον,
της αδικίας; Πόσο ικανοποιημένος μπορεί να νιώθει ο συνΕυρωπαίος, ο συνΈλληνας,
ο συμπολίτης, ο συνάνθρωπός μας σχετικά με την εφαρμογή στην πράξη εκείνων των
αποφάσεων, που στολίστηκαν με την παγκόσμια σφραγίδα; Αρκούν οι ωραίες και
μεγαλόστομες εκφράσεις του τύπου «δε σας θεωρούμε ανίκανους, αντίθετα σας
θεωρούμε άτομα με ειδικές ικανότητες»;
Τι
έγινε στην πράξη; Ή τι γίνεται ακόμα τώρα; Βελτιώθηκε ο Κόσμος, η .........
