- ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑ;
Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία η πολιτική αβεβαιότητα, η κοινωνική ανασφάλεια και η οικονομική πίεση παύουν να αποτελούν προσωρινές παρενέργειες μιας κρίσης και τείνουν να μετατραπούν σε μόνιμη κανονικότητα.
Η παγκόσμια γεωπολιτική αναταραχή, οι πόλεμοι, οι ενεργειακές ανατροπές, οι εμπορικοί ανταγωνισμοί και η αναδιάταξη των μεγάλων οικονομικών κέντρων...
αλλάζουν με πρωτοφανή ταχύτητα τον κόσμο.Η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη – UNCTAD – καταγράφει ένα διεθνές περιβάλλον γεωπολιτικού κατακερματισμού και αναδιάταξης των παγκόσμιων αλυσίδων παραγωγής και εμπορίου.
Δεν πρόκειται, όμως, απλώς για ακόμη μία οικονομική κρίση.
Πρόκειται για αλλαγή εποχής.
Από την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ στη νέα πραγματικότητα
Η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ στις αρχές της δεκαετίας του 1990 δεν άλλαξε μόνο τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς.
Μετέβαλε βαθύτερα την παγκόσμια ισορροπία ανάμεσα στην εργασία, το κεφάλαιο και το κράτος.
Ακολούθησαν η παγκοσμιοποίηση της παραγωγής, η μεταφορά μεγάλου μέρους της βιομηχανικής δραστηριότητας σε χώρες χαμηλότερου εργατικού κόστους, η χρηματιστικοποίηση της οικονομίας και η συγκέντρωση τεράστιας οικονομικής και τεχνολογικής ισχύος σε πολυεθνικούς ομίλους.
Σήμερα έχουμε ήδη περάσει στην επόμενη φάση.
Τεχνητή νοημοσύνη, αυτοματοποίηση, ψηφιακές πλατφόρμες, τηλεργασία, part-time και ευέλικτη απασχόληση αλλάζουν όχι μόνο τον τρόπο με τον οποίο εργαζόμαστε αλλά και την ίδια τη σχέση του ανθρώπου με την παραγωγή.
Η τεχνολογία δεν είναι ο εχθρός.
Μπορεί να μειώσει τον αναγκαίο χρόνο εργασίας, να αυξήσει την παραγωγικότητα, να απελευθερώσει δημιουργικές δυνάμεις και να βελτιώσει την ποιότητα ζωής.
Το μεγάλο πολιτικό ερώτημα είναι:
Ποιος καρπώνεται την τεχνολογική πρόοδο;
Όταν τα οφέλη της παραγωγικότητας συγκεντρώνονται στους λίγους, ενώ η κοινωνία εισπράττει επισφάλεια, χαμηλούς μισθούς και ανασφάλεια, τότε η τεχνολογική πρόοδος μπορεί να μετατραπεί από δυνατότητα κοινωνικής απελευθέρωσης σε νέο μηχανισμό ανισότητας.
Η ελληνική κοινωνική αντίφαση
Η Ελλάδα συμπυκνώνει πολλές από αυτές τις αντιθέσεις.
Πίσω από τους μακροοικονομικούς δείκτες υπάρχει μια κοινωνία που δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στο κόστος κατοικίας, ενέργειας, τροφίμων, εκπαίδευσης και δημιουργίας οικογένειας.
Η ακρίβεια και η στεγαστική πίεση δεν είναι πλέον συγκυριακά προβλήματα.
Για χιλιάδες νέους ανθρώπους αποτελούν καθοριστικό παράγοντα για το αν θα φύγουν από τον τόπο τους, αν θα δημιουργήσουν οικογένεια και αν θα αποκτήσουν παιδιά.
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση:
Μπορούν να ευημερούν οι οικονομικοί δείκτες χωρίς να ευημερούν οι άνθρωποι.
Και όταν η κατοικία και η δημιουργία οικογένειας μετατρέπονται σε οικονομικό άθλο, το πρόβλημα παύει να είναι μόνο οικονομικό.
Γίνεται κοινωνικό, δημογραφικό και εθνικό.
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΒΕΒΑΙΩΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
Η Αριστερά οφείλει να κάνει τη δική της αυτοκριτική.
Δεν αρκεί πλέον η περιγραφή της ανισότητας.
Δεν αρκεί η επίκληση των ιστορικών αγώνων.
Και δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα του 21ου αιώνα αποκλειστικά με εργαλεία που σχεδιάστηκαν για την κοινωνία του προηγούμενου αιώνα.
Η σοσιαλδημοκρατική εκδοχή για κεφάλαιο και εργασία
Ένα μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας οικοδόμησε διαχρονικά την πολιτική του πάνω στην παραδοχή ότι μέσα στην αναπτυγμένη βιομηχανική κοινωνία μπορούσε να επιτευχθεί ένας σχετικά σταθερός συμβιβασμός μεταξύ κεφαλαίου και αμειβόμενης εργασίας.
Το κεφάλαιο θα διατηρούσε την ιδιοκτησία και τον έλεγχο των μέσων παραγωγής και ένα μέρος της αύξησης της παραγωγικότητας θα επέστρεφε στους εργαζομένους μέσα από καλύτερους μισθούς, κοινωνική ασφάλιση και ισχυρό κοινωνικό κράτος.
Η ιστορική εμπειρία απέδειξε ότι αυτή η ισορροπία δεν ήταν ούτε αυτονόητη ούτε μόνιμη.
Στηριζόταν σε συγκεκριμένους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς, στα ισχυρά εργατικά κινήματα, στη μαζική βιομηχανική παραγωγή και σε μια εποχή κατά την οποία το κεφάλαιο ήταν περισσότερο δεμένο με συγκεκριμένες εθνικές οικονομίες.
Αυτές οι συνθήκες άλλαξαν.
Σήμερα η παραγωγή αξίας δεν περιορίζεται στο εργοστάσιο και στη μηχανή.
Γνώση, πληροφορία, λογισμικό, δεδομένα, τεχνητή νοημοσύνη, δίκτυα και ψηφιακές πλατφόρμες αποκτούν τεράστια οικονομική σημασία.
Δίπλα στην υλική παραγωγή αναπτύσσεται μια τεράστια οικονομία άυλης αξίας.
Γιατί σήμερα μέσο παραγωγής δεν είναι μόνο το εργοστάσιο.
Και όσο αυτά συγκεντρώνονται σε ολοένα λιγότερα οικονομικά κέντρα, τόσο μεγαλύτερο μέρος της παραγόμενης αξίας μπορεί να συγκεντρώνεται στους κατόχους τους.
Οι πολυεθνικές ελιτ δεν μοιράζει από μόνες τον παραγόμενο πλούτο
- Οι κοινωνικοί συσχετισμοί καθορίζουν τις ισοροποιες ή τις ρήξεις!
- Υπάρχει μια ακόμη βεβαιότητα που πρέπει να εγκαταλειφθεί.
Οι ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισμοί δεν οδηγούν αυτομάτως σε δικαιότερη κατανομή του πλούτου.
Το γεγονός ότι πολυεθνικές, τράπεζες, τεχνολογικοί κολοσσοί και διαφορετικά οικονομικά κέντρα ανταγωνίζονται μεταξύ τους δεν σημαίνει ότι ο ανταγωνισμός τους επιστρέφει αναλογικά μεγαλύτερο μέρος του παραγόμενου πλούτου στην εργασία.
Μπορεί, αντίθετα, να μεταφέρεται προς τα κάτω ως πίεση για χαμηλότερο εργατικό κόστος, μεγαλύτερη ευελιξία, μεταφορά της παραγωγής και αυτοματοποίηση.
Το κεφάλαιο δεν μοιράζει από μόνο του τον παραγόμενο πλούτο.
Η κατανομή του αποτελεί αποτέλεσμα κοινωνικών συσχετισμών, θεσμών, φορολογίας, συλλογικών συμβάσεων και τελικά πολιτικής εξουσίας.
Γι' αυτό το μεγάλο ερώτημα της εποχής είναι:
Πώς κοινωνικοποιούμε τα οφέλη μιας παραγωγής που γίνεται ολοένα περισσότερο αυτοματοποιημένη, ψηφιακή και παγκόσμια;
Πώς μετατρέπεται η παραγωγικότητα σε καλύτερο μισθό, λιγότερο χρόνο εργασίας, κοινωνική ασφάλεια και καλύτερη ζωή;
Και η κομμουνιστική Αριστερά μπροστά στις βεβαιότητες του παρελθόντος
Ανάλογη αυτοκριτική και νέα θεωρητική επεξεργασία απαιτείται και από την κομμουνιστική Αριστερά.
Πολλές από τις παραδοχές και τις βεβαιότητες που διαμορφώθηκαν στην εποχή του Λένιν γεννήθηκαν μέσα σε έναν ριζικά διαφορετικό κόσμο: στη μεγάλη βιομηχανική συγκέντρωση, στη μαζική εργατική τάξη του εργοστασίου, σε διαφορετικές μορφές οργάνωσης της παραγωγής και σε ένα εντελώς διαφορετικό διεθνές σύστημα.
Έναν αιώνα αργότερα πολλά από τα δεδομένα πάνω στα οποία οικοδομήθηκαν εκείνες οι αναλύσεις έχουν μεταβληθεί.
Η εργατική τάξη δεν εξαφανίστηκε.
Άλλαξε όμως σύνθεση, χώρο και τρόπο εργασίας.
Δίπλα στον βιομηχανικό εργάτη βρίσκεται σήμερα ο εργαζόμενος στις υπηρεσίες, ο επισφαλώς απασχολούμενος, ο αυτοαπασχολούμενος που εξαρτάται από μεγάλες πλατφόρμες, ο επιστήμονας, ο τεχνικός, ο τηλεργαζόμενος και ο νέος που μετακινείται συνεχώς μεταξύ εργασίας και ανεργίας.
Ταυτόχρονα, το κεφάλαιο μπορεί να μετακινεί παραγωγή, χρήμα, τεχνολογία και δεδομένα πέρα από τα εθνικά σύνορα με ταχύτητα αδιανόητη στις αρχές του 20ού αιώνα.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα δεν αρκεί η επανάληψη ιστορικών σχημάτων σαν να μην μεσολάβησε ένας ολόκληρος αιώνας κοινωνικών και τεχνολογικών μεταβολών.
Ούτε όμως χρειάζεται να διαγράψουμε την ιστορική εμπειρία.
Χρειάζεται να την ξαναδιαβάσουμε.
Να αναζητήσουμε τι παραμένει ζωντανό και τι πρέπει να επαναπροσδιοριστεί.
Και κυρίως οι νέες επεξεργασίες δεν μπορούν να γίνονται αποκλειστικά εντός των κομματικών τειχών.
Πρέπει να γεννηθούν στο κοινωνικό πεδίο.
Στους χώρους εργασίας.
Στα πανεπιστήμια και στα σχολεία.
Στον αγροτικό κόσμο.
Στους νέους επιστήμονες.
Στους ανθρώπους της τεχνολογίας.
Στους μικρούς παραγωγούς.
Στις τοπικές κοινωνίες.
Γιατί εκεί γεννιούνται πρώτα οι νέες αντιθέσεις.
Και εκεί μπορούν να γεννηθούν οι νέες απαντήσεις.
Η Αριστερά δεν χρειάζεται να εγκαταλείψει την ιστορία της.Χρειάζεται να εγκαταλείψει την αντίληψη ότι η ιστορία έχει ήδη δώσει όλες τις απαντήσεις.
Από τους κομματικούς προμαχώνες σε μια νέα κοινωνική συμμαχία
Σοσιαλδημοκρατική, ανανεωτική ή κομμουνιστική, καμία παράδοση δεν μπορεί μόνη της να ερμηνεύσει ολόκληρη τη νέα πραγματικότητα.
Οφείλουμε να εγκαταλείψουμε τους προμαχώνες της κάθε συνιστώσας.
Να δημιουργήσουμε ένα νέο πεδίο κοινωνικής και πολιτικής επεξεργασίας.
Εργαζόμενοι, αγρότες, μικροί παραγωγοί, αυτοαπασχολούμενοι, επιστήμονες, εκπαιδευτικοί, νέοι άνθρωποι και άνθρωποι της δημιουργίας μπορούν να συγκροτήσουν ένα νέο παλλαϊκό κοινωνικό μπλοκ.
Όχι ως άθροισμα παλιών κομματικών μηχανισμών.
Όχι μόνο πάνω στην οργή.
Αλλά πάνω στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας του 21ου αιώνα και σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο κοινωνικής και παραγωγικής αλλαγής.
Οι μεγάλες πολιτικές διακηρύξεις αποκτούν αξία όταν μεταφράζονται σε συγκεκριμένες αλλαγές στον τόπο όπου ζει ο πολίτης.
Η Αιτωλοακαρνανία διαθέτει έναν μοναδικό συνδυασμό φυσικού και παραγωγικού πλούτου.
Αχελώος και Τριχωνίδα, τεχνητές λίμνες, τεράστιο υδάτινο απόθεμα, γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή, ελαιοκαλλιέργεια, αλιεία και ένα μεγάλο θαλάσσιο μέτωπο προς το Ιόνιο.
Κι όμως ο τόπος χάνει πληθυσμό και κυρίως νέους ανθρώπους.
Αυτό το παράδοξο πρέπει να ανατρέψουμε.
Η οικογένεια στο κέντρο
Η προστασία της οικογένειας πρέπει να γίνει κεντρικός άξονας κάθε αναπτυξιακής πολιτικής.
Ένα νέο ζευγάρι που αποφασίζει να παραμείνει στο Αγρίνιο, στο Μεσολόγγι, στο Καινούργιο, στο Παναιτώλιο, στην Παραβόλα, στον Θέρμο, στο Ξηρόμερο ή σε οποιοδήποτε χωριό μας πρέπει να γνωρίζει ότι μπορεί να δημιουργήσει οικογένεια χωρίς να τιμωρείται οικονομικά για την επιλογή του.
Κατοικία, παιδικοί σταθμοί, σχολεία, δημόσια υγεία, αξιοπρεπής εργασία και φθηνή ενέργεια.
Για τον νέο αγρότη: πρόσβαση στη γη, σύγχρονα αρδευτικά δίκτυα, εξοπλισμός, συνεργατικά σχήματα και δυνατότητα να ζήσει αξιοπρεπώς από την παραγωγή του.
Ελεύθερη διέλευση από τη Γέφυρα Ρίου–Αντιρρίου
Η Γέφυρα δημιουργήθηκε για να ενώσει.
Δεν μπορεί να μετατρέπεται σε οικονομικό φράγμα ανάμεσα στην Αιτωλοακαρνανία και την Αχαΐα.
Για τον εργαζόμενο που μετακινείται καθημερινά, τον φοιτητή και την οικογένεια που μεταβαίνει συστηματικά στην Πάτρα για λόγους υγείας, η διέλευση δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι ανάγκη.
Προτείνουμε ελεύθερη διέλευση για τους μόνιμους κατοίκους της Αιτωλοακαρνανίας που αποδεδειγμένα χρησιμοποιούν συστηματικά τη Γέφυρα για εργασία, εκπαίδευση και υγεία, με ειδικό ηλεκτρονικό πάσο και δημόσια κάλυψη όπου απαιτείται από το συμβατικό πλαίσιο.
Τέρμα στη λογική ότι κάθε αναγκαία μετακίνηση πρέπει να αποτελεί μια ακόμη ευκαιρία κέρδους.
Ο φυσικός πλούτος να επιστρέφει στον τόπο
Ο Αχελώος και οι τεχνητές λίμνες παράγουν πλούτο και ενέργεια.
Μέρος αυτού του πλούτου πρέπει να επιστρέφει θεσμικά στον τόπο.
Χρειάζεται Ταμείο Ανταποδοτικού Ενεργειακού και Φυσικού Πόρου, με πόρους για σχολεία, κοινωνικές δομές, ΤΟΕΒ, δημοτικό φωτισμό, ενεργειακές κοινότητες, υποδομές υγείας και μείωση του ενεργειακού κόστους της παραγωγής.
Ο φυσικός πλούτος δεν μπορεί να φεύγει και πίσω να μένει μόνο το περιβαλλοντικό αποτύπωμα.
Γη – νερό – παραγωγή
Χρειαζόμαστε αντικατάσταση των γερασμένων αρδευτικών δικτύων, σύγχρονες τεχνολογίες άρδευσης, προστασία της παραγωγικής γης, νέα συνεταιριστική οργάνωση και τοπική μεταποίηση.
Από Παναιτώλιο–Καινούργιο–Παραβόλα μέχρι τις Οινιάδες και τις μεγάλες παραγωγικές ζώνες του νομού, το νερό πρέπει να αποτελέσει εργαλείο παραγωγικής αναγέννησης.
Δεν μπορούμε να καταργούμε ένα παραγωγικό μοντέλο χωρίς προηγουμένως να έχουμε δημιουργήσει το επόμενο.
Παιδεία και παραγωγή
Η Αιτωλοακαρνανία χρειάζεται ισχυρό πανεπιστημιακό, ερευνητικό και τεχνολογικό πόλο.
Γεωπονία, νερό, περιβάλλον, αγροδιατροφή, νέες τεχνολογίες και ενέργεια.
Και δίπλα του ισχυρή δημόσια επαγγελματική εκπαίδευση.
Δεν υπάρχει παραγωγική ανασυγκρότηση χωρίς επιστημονική γνώση, τεχνίτες και τεχνολόγους.
Το Μεσολόγγι ξανά προς το Ιόνιο
Το λιμάνι του Μεσολογγίου πρέπει να αποκτήσει νέο περιφερειακό ρόλο, με ακτοπλοϊκή σύνδεση με τα Ιόνια Νησιά.
Μεσολόγγι, Ζάκυνθος, Κεφαλονιά και ευρύτερα το Ιόνιο μπορούν να δημιουργήσουν έναν νέο οικονομικό, τουριστικό και εμπορικό χώρο.
Το Μεσολόγγι πρέπει να ξαναβγεί στη θάλασσα.
Ξηρόμερο – Η πρόταση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη για μια νέα πόλη
Εδώ αξίζει να επανέλθει η πρόταση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη για μια νέα πόλη στο δυτικό παράκτιο μέτωπο της Αιτωλοακαρνανίας, στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ Αστακού και Μύτικα και σε σύνδεση με Βασιλόπουλο και Καραϊσκάκη.
Ένας νέος οικιστικός, παραγωγικός και κοινωνικός πόλος.
Ένας δυτικός συνοριακός θύλακας προς το Ιόνιο, με μόνιμη κατοίκηση και εγκατάσταση νέων οικογενειών.
Όχι ένα ακόμη συγκρότημα παραθεριστικών κατοικιών.
Μια πραγματική νέα πόλη.
Με σχολεία, υγεία, πολιτισμό, αθλητισμό, πράσινο, παραγωγικές δραστηριότητες, ψηφιακές υποδομές και ελεύθερη πρόσβαση στη θάλασσα.
Μια πόλη σχεδιασμένη εξαρχής για τον άνθρωπο και την οικογένεια.
Να ανοίξει ο φάκελος της δημόσιας γης
Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να ανοίξει θεσμικά και δημόσια ολόκληρος ο φάκελος των εκτάσεων στην περιοχή Βασιλοπούλου–Καραϊσκάκη και ειδικότερα εκείνων που συνδέθηκαν με την ΕΔΟΚ–ΕΤΕΡ.
Να ερευνηθούν οι τίτλοι, οι δικαστικές αποφάσεις και οι διοικητικές ενέργειες της εποχής, καθώς και εάν η τότε Νομαρχία Αιτωλοακαρνανίας κατά την περίοδο 1997–1998 άσκησε όλα τα προβλεπόμενα ένδικα μέσα για την προστασία δημόσιων ή κοινοτικών εκτάσεων.
Κάθε έκταση που αποδειχθεί ότι ανήκει στο Δημόσιο, στον Δήμο ή στις τοπικές κοινότητες πρέπει να διεκδικηθεί και να αποδοθεί στην κοινωνία.
Η δημόσια γη του Ιονίου είναι περιουσία των επόμενων γενεών.
Πλατυγιάλι – Αλλαγή σκοπού και χαρακτήρα
Στον ίδιο σχεδιασμό πρέπει να ενταχθεί το λιμάνι στο Πλατυγιάλι Αστακού.
Χρειάζεται επαναπροσδιορισμός του σκοπού και του αναπτυξιακού του χαρακτήρα ώστε να συνδεθεί ουσιαστικά με την οικονομία της Αιτωλοακαρνανίας, τις εμπορευματικές μεταφορές, τις εξαγωγές αγροτικών και μεταποιημένων προϊόντων και τη διασύνδεση της Δυτικής Ελλάδας με το Ιόνιο και τη Μεσόγειο.
Το Πλατυγιάλι πρέπει να γίνει πραγματικό αναπτυξιακό λιμάνι της Αιτωλοακαρνανίας.
Από το Ιόνιο στην Κεντρική Ελλάδα – Δρόμος και σιδηρόδρομος
Κανένα μεγάλο λιμάνι δεν μπορεί να αναπτυχθεί χωρίς ισχυρή σύνδεση με την ενδοχώρα.
Χρειάζεται ένας σύγχρονος οδικός διάδρομος Αιτωλοακαρνανίας–Ευρυτανίας–Θεσσαλίας, με συνέχεια προς τη Μακεδονία και σύνδεση με τον κεντρικό οδικό άξονα της χώρας, τον ΠΑΘΕ.
Παράλληλα πρέπει να εξεταστεί και να σχεδιαστεί η χάραξη μιας νέας σύγχρονης σιδηροδρομικής γραμμής, παράλληλης προς αυτή την οδική αρτηρία, που θα συνδέσει το δυτικό λιμενικό μέτωπο της Αιτωλοακαρνανίας με το εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο.
Λιμάνι – δρόμος – σιδηρόδρομος.
Ένα ενιαίο δίκτυο που θα συνδέει το Ιόνιο και τη Μεσόγειο με την Ευρυτανία, τη Θεσσαλία, τη Μακεδονία και την υπόλοιπη χώρα.
Εξουσία ξανά στις κοινότητες
Η παραγωγική αναγέννηση προϋποθέτει και δημοκρατική αποκέντρωση.
Κοινότητες με αρμοδιότητες, πόρους και πραγματική δυνατότητα σχεδιασμού.
Επαναφορά των ενδοδημοτικών αναπτυξιακών συνδέσμων κοινοτήτων, σύμφωνα με τη γεωγραφική μορφολογία, τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες και το παραγωγικό αποτύπωμα κάθε περιοχής.
Γιατί η Δημοκρατία δεν τελειώνει στην κάλπη κάθε τέσσερα χρόνια.
Αρχίζει από την κοινότητα.
ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΑΞΙΔΙ
Τίποτε από όλα αυτά δεν θα μας χαριστεί.
Δεν αποτελούν όμως και ουτοπία.
Χρειάζεται να ξαναπιστέψουμε στη δυνατότητα της κοινωνίας να σχεδιάζει το μέλλον της.
Να ξεπεράσουμε τους μικροκομματικούς προμαχώνες, τις προσωπικές στρατηγικές και τη μοιρολατρία ότι «τίποτε δεν αλλάζει».
Να ενώσουμε τον εργαζόμενο με τον παραγωγό.
Τον νέο επιστήμονα με τον αγρότη.
Τον εκπαιδευτικό και τον τεχνίτη με τον επαγγελματία.
Την πόλη με το χωριό.
Την παραγωγή με τη γνώση.
Να προστατεύσουμε την οικογένεια.
Να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για να μείνουν τα παιδιά μας στον τόπο τους.
Να ξαναδώσουμε αξία στην παραγωγή.
Να υπερασπιστούμε τη δημόσια γη, το νερό και τον φυσικό μας πλούτο.
Και να απαιτήσουμε από την πολιτική να ξαναγίνει υπόθεση της κοινωνίας.
Καιρός να ξεκινήσουμε αυτό το νέο ταξίδι.
Όχι μόνο για εμάς.
Για τις γενιές που έρχονται.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε για τα σχόλια, να χρησιμοποιείτε Ελληνική γραμματοσειρά και σε ευπρεπές επίπεδο, χωρίς να θίγεται η τιμή και η υπόληψη κανενός πολίτη.
(«Δεν δημοσιεύονται σχόλια χυδαία και υβριστικά, καθώς και ανώνυμες καταγγελίες και χαρακτηρισμοί κατά προσώπων που δεν τεκμηριώνονται.”)
Σχόλια άσχετα με το θέμα της εκάστοτε ανάρτησης ΔΕΝ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΝΤΑΙ.
Όλα τα σχόλια θα εμφανίζονται μετά την έγκρισή τους αφού διαπιστωθεί ότι δεν εμπίπτουν σε κάποια από τα πιθανά αδικήματα περί τύπου.
Να σημειωθεί ότι απόψεις που εκφράζονται σε άρθρα και κείμενα της συγγραφικής ομάδας δεν εκφράζουν απαραίτητα την άποψη των υπευθύνων του ιστολογίου. Όπως επίσης και τα σχόλια των αναγνωστών, τα οποία αντιπροσωπεύουν τους ίδιους...